Zichtbaar




In het bos stond hij stil, midden op de kruising. Hij sprak over zijn verlangen om meer zichtbaar te durven zijn. 
Tranen in zijn ogen, de intentie van zijn woorden was voelbaar...hij had zich zo vaak onveilig gevoeld vroeger, moest altijd alert zijn op gevaar. Er was geen ruimte voor hem, voor wie hij echt was. Weggestopt, geen onderdeel meer van de maatschappij....en nu...moet er iets uit, zijn gevoel naar buiten.
 
Op het moment dat hij in beweging wilde komen kwam er uit het niets een grote herderhond aangerend. Enthousiast sprong de hond tegen hem op. 
Geraakt, geschrokken, altijd op je hoede zijn....voor je het weet wordt je weer aangevallen. En toch....dit diende hem niet meer.

Al sinds hij zich kan herinneren maakt hij deze beweging. Terugtrekken, naar binnen gaan, het allemaal zelf oplossen. Dit mechanisme heeft hem veel opgeleverd toen het noodzaak was. Nu voelt het als een afsluiting, een beperking. 
Afgesneden zijn....hij zucht..Eigenlijk hou ik heel erg van contact met mensen. Ik vind het fijn om geïnspireerd te zijn, om me verbonden te voelen. Misschien wilde die hond ook gewoon met me spelen!

We vervolgen ons pad. Hij vertelt: Het zit er al van jongs af aan in, schrijven. Ik voel dat wanneer ik ermee begin het niet meer te stoppen is.....Maar ik ben bang dat ik anderen kwets met mijn verhaal; dat alles dan zichtbaar wordt.

Een persoonlijk proces is niet goed of fout. Wanneer anderen hierdoor geraakt zijn is dat hun proces. Een proces is een beweging die je niet kunt stoppen. Er is geen weg terug, je kunt alleen vooruit. Het maakt dingen vrij en weekt dingen los; een proces is goed nieuws!

Ook bij deze man is er een stroom in gang gezet vanuit een diepere laag. Een laag waarin altijd de koers wordt gevaren die voor alle betrokkenen het meest dienstbaar is omdat het zijn natuurlijke stroom volgt.